Otworzyłam okno. Dotknęłam wilgotnej dachówki. [Bo teraz mieszkam tuż pod niebem, wiesz?] Poczułam swoimi tak mocno ukrwionymi opuszkami jej chropowatą powierzchnię. Podniosłam wzrok. Nad drzewami nie było już tej łuny, co niedawno. Choć ta, co zawsze jest, była. Reflektory wyświetlające jakiś kościół aż do samego nieba i dziś traciły się w nocnych, brunatnych chmurach.

Drzewa okropione deszczem szczelnie zasłaniają mi widok. Nie widzę, choć bym chciała. Co zabawne, ilekroć spojrzę prze lewe ramię, widzę pusty oświetlony placyk. Z jednej strony ograniczony ogromnym szarym klockiem, z drugiej kilkoma drzewami i jakimś dziwnym płotem, a z trzeciej.. Z trzeciej to nie wiem, bo nie widzę. Zasłaniają mi ogromne rury i kilka niewysokich ścian połączonych dachem. Co jest w tym zabawne? Zabawne jest to, że uswiadomiłam sobie, że to właśnie za tym placykiem, gdzieś tam, jest to, na co chcialam popatrzeć, gdy otworzyłam okno.

Odgrodzona ulicami, budynkami, drzewami patrzę na to, czego nie widzę. Niby blisko, a jak daleko.

Ilekroć spojrzę wieczorem w stronę okna, mój wzrok automatycznie kieruje się w stronę tego  placu. Raz nawet zwróciłam na niego uwagę, patrząc w zupełnie inną stronę.

Jak to możliwe?

Pewnie dlatego, że jest oświetlony światłem z jednej jedynej latarni. Jest też druga, ale ta zostawiona sama sobie, przestała świecić.

Siedzimy i patrzymy. Ty być może przeglądasz kalendarz, podnosisz doniczkę, kroisz kupiony wczoraj chleb, czkeasz aż zaparzy ci się herbata. Szukasz szczęścia po prostu. Ja staram się nie spać. Chcę czuwać jak najdłużej. Wiem, że kiedyś się opłaci. Wiem?

***

zamykaj oczy

aby zobaczyć

śnij

aby się budzić

upadaj

aby powstawać

uciekaj

by wracać

do ludzi

 

Mateusz Kurcewicz

 

P.S. Powtarzam, bo lubię.