Nawiedził mnie teraz czas. Czas na potrzeby. Niektóre zaspokajam ja. Niektóre inni. Niektóre wciąż leżą sobie odłogiem, coraz głębiej wrastając w mój umysł, moje wnętrze. Co chwilę jednak znajduje się coś [ktoś], co [kto] bierze nożyczki i odcina te sznureczki, które łączą ową potrzebę ze mną. Jestem za to strasznie wdzięczna. Bo gdyby nie to, to.. To, hm, stałabym się jednym wielkim zapotrzebowaniem. A tak jestem sobą. Sobą zmienną. Moje nastroje są wykresem sinusoidy. Funkcją nieparzystą. Czasem znajduję jakieś rozwiazanie czegoś. Jedno z dwóch. Iks zero plus dwakapi. Pi minus iks zero plus dwakapi. Są przypadki, kiedy rozwiązanie jest podane w tablicach. Wystarczy wziąć, otworzyć na odpowiedniej stronie i proszę: iks zero równa się piszóstych. Wszystko pięknie, ładnie i prosto, przede wszystkim.

Podobno to, czego w liceum uczymy się na lekcjach matematyki to jedna wielka bujda. Jeden może i równa sie jeden, ale [zapewne, w końcu tego jeszcze nie wiem] czy cośtam podniesione do zera zawsze da jeden?! I czemu muszę czekać aż do studiów, żeby dowiedzieć się prawdy? Och, ja nigdy się prawdy nie dowiem. Przecież nie idę na takie studia. Zamiast całek i różniczek będą mnie uczyć posługiwania się markerami, sklejania karteczek i wymyślania, co zrobić, żeby jajko się nie stłukło. Czyli całe życie będę żyć w niewiedzy. Tak jak i inni. Będę coś umieć. Ale nadal będę, głupia, myśleć, że trzytysiącepięćsetstodziewięćset do potęgi zerowej to jeden.

“O, przyjacielu nieuczony,
mój bliźni z tej czy innej ziemi!
wiedz, że na trwogę biją w dzwony
króle z panami brzuchatemi;
wiedz, że to bujda, granda zwykła, (…)”

Nawiedził mnie teraz czas. Przyszedł i zapukał w moje niezasłonięteniczym okno. Szukam czegoś i choć wydaje mi się, że zaraz to znajdę, to jednak wciąż tego nie mam. Idę, myślę “to niemożliwe, żeby tego tu nie było!”, a jednak. Idę dalej, biegnę nawet, a tam cichosza. Figazmakiem.

Może i dobrze? Dzięki temu moje życie stało się jedną wielką bombonierką. Nigdy nie jestem pewna, co mi się przytrafi.

***

Zabierz mnie stąd daleko
jak najdalej od tych wszystkich złych wydarzeń
usiądziemy nad zieloną rzeką
to najlepsze lustro dla zmęczonych twarzy

Zabierz mnie hen od wrzawy
bohaterką żadnej bitwy nie zostanę
niech kołyszą nas wysokie trawy
i niech rosą zakwitają gdy poranek

Ogrodzimy nasz malutki skrawek nieba
na ten luksus zawsze starczy nam pieniędzy
tutaj żadnych nam idoli nie potrzeba
o przepraszam mam jednego to jest księżyc

Ogrodzimy nasz malutki skrawek nieba
razem z nim będziemy czasem deszczem płakać
przytulimy się do stuletniego drzewa
pewnie z czasem pomyślimy o dzieciakach (…)

Zabierz mnie z tej planety
która pędzi na spotkanie swego losu
przecież dobrze wiesz że ważne dla kobiety
są dwie sprawy ciepły dom i święty spokój

(…)

***