Everybody, please welcome Olga.

i na koniec moje ulubione… :P

Taki troche misz-masz, ale nie umiałam się zdecydować i tak wyszło. O. Zdjęc jest cała masa, w sumie to co tu jest, to takie tylko kilka przykładowych.. Ale co ja tam was będę zanudzać.. ;)

.enjoy              or      whatever.

Mam za sobą niedawną sesję z dwoma cudownymi modelkami, którymi pochwalę się wam już baardzo niedługo… Może już dziś? He! Olga i Justyna pozowały jak profesjonalne modelki, nawet początki nie były takie złe… Jakby nie było, ja jestem bardzo z dziewczyn i siebie samej zadowolona,  bo wyszło dokładnie tak jak chciałam. I już. Wkrótce zobaczycie.

Dziś kilka zdjęć z wtorkowej chorzowskiej sesji z Karoliną. Nie ma to jak babskie pogaduchy o facetach i… facetach.  :)

.enjoy          or not

Huta (czy raczej obecnie koksownia) w Bytomiu. Obiekt niesamowity. Uwierzcie. Dzięki Krzyśkowi ( http://krzysztofglistak.blogspot.com/ ) udało mi się znaleźć w tym dziwnym miejscu i wiecie co? Sama się sobie dziwię, że tak strasznie mi się podobało. Miałam ochotę siedzieć tam i siedzieć. Cykać fotki i cykać.. Tu detal, tu detal, tam para, tam krople, tam znowu kupa koksu, jakieś idące do nikąd tory, wskaźniki, ściany betonu, wysokie wieże, kładki, strefa zagrożenia wybuchem..  I mimo tego wszystkiego dominującym elementem całego tego miejsca jest.. cisza. Pustka. Odniosłam wrażenie, że to jakaś opuszczona przez wszystko, co żyje i oddycha twierdza samowystarczalna. Z ponad czterech tysięcy pracowników zostało trzystu. Pozostali mieszkają dookoła huty, zbierają co cenniejsze kawałki żelastwa, wieszają za oknami pranie, jedzą i biwakują na podwórkach..

Bobrek to specyficzna dzielnica Bytomia.

[z zewnątrz]

[z zewnątrz]

[detal z zewnątrz]

[wewnątrz]

[detal jeszcze bardziej wewnątrz]

[detal w kolorze  z bardzo wewnątrz]

[złapany przy pracy]

[złapani przy pracy-niepracy]

[B&W]

.enjoy                   or not

A tak w ogóle, to powiem wam, że wizyta w jakiejś hucie/kopalni/elektrowni to najlepsza metoda na złe kobiece samopoczucie. Wystarczy pięć minut, a już można poczuć się jak jedyny żywy, niewymarły obiekt żeński na Marsie.. Na wygłodniałym seksu Marsie.. :P

]]> http://mikson.wordpress.com/2009/08/19/huta/feed/ 0 mikson _DSC3110 _DSC3116 _DSC3109 _DSC3121 _DSC3163 _DSC3175 _DSC3231 _DSC3192 _DSC3197 http://mikson.wordpress.com/2009/08/14/gliwice/ http://mikson.wordpress.com/2009/08/14/gliwice/#comments Fri, 14 Aug 2009 20:13:34 +0000 mikson http://mikson.wordpress.com/?p=98 ]]>

Dziś trochę zdjęć z zajezdni tramwajowej. Warsztaty fotograficzne się skończyły, czegoś się nauczyłam, coś zmieniłam, w jakiś sposób się rozwinęłam. Przede wszystkim poznałam kilka nowych naprawdę zwariowanych osób, z którymi mam nadzieję będę utrzymywać dalej kontakt..

Bo to czasem tak jest, że się chce czegoś nowego, a się nie da. Bo to czasem tak jest, że zmiany przychodzą do ciebie same. Bo to czasem tak jest, że trzeba dać w twarz, żeby się opamiętać. I tylko czasem ta niepewność jest niedobra.

Dlatego czasem warto wyłączyć telefon i być poza zasięgiem. Czasem, czasem.. Czasem.

Pochwalę się – dziś odkryłam w sobie coś nowego. Zrobiłam coś inaczej i nie było tak źle! Jutro drink z Majką – nie ma mowy, żebym nie zrobiła wtedy tego, co dzisiaj. To będzie prawdziwy chillout!

.enjoy                         or not

Ajj… Duża przerwa w pisaniu. Ale jakoś ostatnio nie mam ochoty czy też czasu na to. Niestety. Bo kiedyś to była taka ogromna satysfakcja z pisaniny. No nic, życie.

A ostatnio marzy mi się dokładnie takie miejsce..

Hihi..  Znalezione w sieci. Smacznego!

W uczelnianym tempie życia nie ma miejsca na zmartwienia, smutki czy zapadki emocjonalne. Przynajmniej tak własnie było dotychczas. Ale jak to w moim życiu bywa, wszystko się zmienia, skręca i wypluwa. Obecnie jestem w jakimś takim dziwnym stanie umysłowo emocjonalnym, że nie wiem już co się ze mną czasem dzieje.

Codzienne jeżdżenie do Katowic robi swoje i moja zdolność percepcji czegokolwiek jest nieco obniżona. Jazda 34 km w jedną stronę i 34 km w drugą (plus dojazd na autostradę) staje się w końcu automatyczna.. Co jest złe! Bo pieczarki wysrastają czasem jak po deszczu..

Zajęcia fajne. Ludzie fajni. Atmosfera fajna. Wybijające korki super. Robotnicy fajni. Ogólnie fajnie. Pracuję, projektuję, wymyslam, kombinuję. Jeszcze więcej kombinuję. Czasem się z kimś spotkam, kogoś nowego poznam.. I jest.. Fajnie.

I ogólnie. Dużo się dzieje. I jest jeszcze fajniej.

Dobranoc.

Chcę wkładać stopy w białą farbę.
Chcę zostawiać świeże ślady na podłodze.
Chcę by mój cień podążał za mną, śledził mnie i dopadał za rogiem.

Zerwały mi się moje perły. Z każdą kolejną spadały – moja miłość, wiara, pewność siebie i wola walki. Z każdym kolejnym uderzeniem o podłogę umierała we mnie iskierka tego, co miało umrzeć ostatnie. Stałam bezradnie z opuszczonymi ramionami czekając, aż ktoś przybiegnie i uratuje choć kilka ostatnich pereł. Kiedy nikt nie nadszedł, z oczu zaczęły lecieć łzy. Łzy bezsilności i zarazem wściekłości. Za tym sznurem pereł, co się zerwał i za nadzieją, co umierała ostatnia.

Chcę nieswoich dni.
Chcę nieswoich chwil.
Chcę nieswoich myśli.
Chcę nieswoich..    Tak. Tego też.

____________

A co mam?

Wiele.
Nic.

Zdarzyło mi się dziś coś wybitnie dziwnego. Było to tak niesamowite przeżycie, że aż muszę gdzieś to napisać. Taka wiecie, inner need. Bo nie chodzi tu o to, że chcę podbudować swoje ego czy może się czymkolwiek chwalić. O ile w ogóle w tym wypadku byłoby czym.. Nie. Jest to dowód na to, że mój mózg najwyraźniej zdecydował się ewoluować. Przejść na wyższy stopień.. wtajemniczenia. Bo to było tak, że..

Stwierdziłam dziś bardzo rozsądnie, że wezmę prysznic wcześniej niż zwykle, czyli nie o godzinie 01:30, ale 21:10. Nie wahałam się zbyt długo. Poszłam. Zamknęłam za sobą drzwi. Popatrzyłam w lustro. Zobaczyłam siebie. Ale jakąś inną. Pomyślałam, “Jesteś jakaś inna.”. Spojrzałam znów i dalej widziałam to samo. Zaintrygowana obróciłam się bokiem. Za cholerę nie chciało być inaczej. Zmyłam lekki makijaż, ale, kurdefiołki, zmian brak! Rozczesałam sobie nawet włosy, bo było najbardziej prawdopodobne, że właśnie to spowoduje, że mój stan wróci do normy. A tu co?! NICO! Stan sprzed dwóch minut. “Coś z Tobą jest nie tak, mikson..” – kolejna myśl zakwitła w mojej głowie niczym wyidealizowany przebiśnieg. Spięłam włosy, znów się obracam.. DO CHOLERY!! Teraz to już naprawdę siebie nie poznałam! Z moją twarzą naprawdę było źle. Jak z resztą i z całą mną.. Opalenizna na plecach i ramionach wciąż się utrzymywała, ale przecież to nie powód, żeby..

Rozpuszczam włosy, spinam, znów rozpuszczam. Nic.

Po wyjściu spod prysznica z zaciekawieniem zerkam w lustro. Zauważam, że jednak nie zmyłam dokładnie makijażu.. Ale dziwnym trafem zupełnie mi to nie przeszkadza. Po prostu, biorę – i poprawiam. Stoję tam jeszcze chwilę i w końcu dociera do mnie, co się ze mną dzieje..

Bo ja się śmiałam. Śmiałam szeczerze. Śmiałam z serca. Na mojej twarzy widniał promienny uśmiech, jakiego daaa aaaaaaaa aaaaaa-aaaaaaa aaaaaaaa-ijeszczetrochęaaaaa-awno nie było. Moja twarz promieniała ze szczęścia. Może nadmiernie wszystko wyolbrzymiam, ale w tamtej chwili naprawdę tak się czułam. Jakbym mogła przenosić góry. I jakby wszystko, co najlepsze było moje. Jakbym była bezgranicznie szczęśliwa, no!! Brakuje mi nawet słów na opisanie tego wszystkiego, co wtedy się we mnie stworzyło. A przecież tak naprawdę niewiele się wydarzyło. Zjadłam kilka kwaśnych żelek i mi odbiło. Odczytałam jedną wiadomość o 01:22 i spałam do 10:02.

A potem cały dzień byłam przeszczęśliwa.

EDIT: Po przeczytaniu tego wszystkiego jeszcze raz muszę was prosić o jedno: nie myślcie, że ja jestem głupiutka trzynastka.. (:P)